شب دستِ سیاه خویش بر سر می زد
 از دور کسی بال کبوتر می زد
 مرغی به سر شاخه ی غم می نالید
 در سینه ی من شوق تو پر پر می زد

-ه.الف.سایه-

 سایه ها زیر درختان در غروب ِسبز می گریند
شاخه ها چشم انتظار سرگذشت ابر
 و آسمان چون من غبار آلود ِ دلگیری
باد بوی خاک باران خورده می آرد
سبزه ها در رهگذار شب پریشانند
آه،اکنون بر کدامین دشت می بارد؟ 
باغ،حسرتناک ِ بارانی ست
چون دل من در هوای گریه سیری

-ه.الف.سایه-

باد عاشقانه تمام شوکتش را بر زمین می بخشد و پیش می رود در گردن

شاخه های صد نقش،سرشار  ِ شور می آویزد،گاه بر گیسوان تافته ی آبشار  

گونه ی دخترکان رود بوسه می زند و گاه دزدانه از پشت پرچین نوازش های  

دشت،آهوان سرمست را می پاید، جامش را به جام آسمان می زند و لاجرعه  

سرشار مستی عشق،حس ِ پاک باران را می نوشد ،درست مثل واژه های

بیقرار من که لابه لای سطر ها به دنبال آنچه شور نگاشتنش را دارند به گردن  

سبز هر شاخه ی الفبای حضور خویش می آویزند بر ثانیه های رها در حجم  

سیال خاطراتشان بوسه می زنند و دزدانه قلب عاشق قلم،این خالق هر سطر  

خویش را می پایند و جام هفت خط حضور لحظه های روای داستان عشق را  

می نوشند . . .

می شنوم آشناست. . .

قطعه ی همیشگی ست. . .

نت های نام تو . . .

 همان نت های همیشه ی احساسم که بازهم مرا به نواختن می خواهند . . .

ساز دلم را در دست می گیرم . . .

با "سُل" کلید می زنم و می نوازم . . .

می نوازم و می نوازم و می نوازم . . .

وای تار ساز دلم . .  .

دستانم سرشار نت " فا " در هوا معلق می ماند . . .

و من می دانم که هنوز یک نت تا "لا " باقی مانده است. . . 

روی تو گلی ز بوستانی دگرست
لعل لبت از گوهر کانی دگرست
 دل دادن عارفان چنین سهل مگیر
با حسن دلاویز تو آنی دگرست
 ای دوست حدیث وصل و هجران بگذار
 کاین عشق من و تو داستانی دگرست
چو نی نفس تو در من افتاد و مرا
 هر دم ز دل خسته فغانی دگرست
 تیر غم دنیا به دل ما نرسد
 زخم دل عاشق از کمانی دگرست
 این ره تو به زهد و علم نتوانی یافت
 گنج غم عشق را نشانی دگرست
از قول و غزل سایه چه خواهی دانست
 خاموش که عشق را زبانی دگرست 

 - ه.الف.سایه-

باز طوفان شب است
هول بر پنجره می کوبد مشت
شعله می لرزد در تنهایی
باد فانوس مرا خواهد کشت؟

- ه.الف.سایه-

  برخیز دلا که دل به دلدار دهیم   
  جان را به جمال آن خریدار دهیم  
  این جان و دل و دیده پی دیدن اوست
  جان و دل و دیده را به دیدار دهیم

 - ه.الف سایه-

سینه باید گشاده چون دریا
 تا کند نغمه ای چو دریا ساز
 نفسی طاقت آزموده چو موج
 که رود صد ره و برآید باز
 تن توفان کش شکیبنده
که نفرساید از نشیب و فراز
بانگ دریادلان چنین خیزد:
 کار هر سینه نیست این آواز

 - ه.الف سایه-