با تو یک شب بنشینیم و شرابی بخوریم
آتش آلود و جگر سوخته آبی بخوریم
در کنار تو بیفتیم چو گیسوی تو مست
دست در گردنت آویخته تابی بخوریم
بوسه با وسوسه ی وصل دلارام خوش است
باده با زمزمه ی چنگ و ربابی بخوریم
سپر از سایه ی خورشید ِ قدح کن زان پیش
کز کماندار فلک تیر شهابی بخوریم
پیش چشم تو بمیرم که چه مست است،بیا
تا به خوشباشی ِ مستان می ِ نابی بخوریم
صله ی سایه همین جرعه ی جام لب توست
غزلی نغز بخوانیم و شرابی بخوریم

-ه.الف.سایه-

آه کز تاب ِ دل ِ سوخته جان می سوزد

زآتش ِ دل چه بگویم که زبان می سوزد

یارب این رخنه ی دوزخ به رخ ِ ما که گشود؟

که زمین در تب و تاب است و زمان می سوزد

دود برخاست از این تیر که در سینه نشست

مکن ای دوست که آن دست و کمان می سوزد

مگر این دشتِ شقایق دل خونین ِ من است؟

که چنین در غم آن سرو روان می سوزد

 آتشی در دلم انداخت و عالم بو برد

خام پنداشت که آن عود نهان می سوزد

لذت ِ عشق و وفا بین که سپند دل من

بر سرِ آتش ِ غم رقص کنان می سوزد

گریه ی ابر بهارش چه مدد خواهد کرد؟

دل سرگشته که چون برگ ِ خزان می سوزد

سایه خاموش کزین جانِ پر آتش که مراست

آه را گر بدهم راه جهان می سوزد

-ه.الف.سایه-

همزاد دل است درد دیرینه ی من

اندوه جهان است در آیینه ی من

ای کوه کهن صدای نالیدن توست

این ناله که بر می شود از سینه ی من

-ه.الف.سایه-

 دلا دیدی که خورشید از شب ِ سرد

چو آتش سر ز خاکستر بر آورد

زمین و آسمان گلرنگ و گلگون

جهان دشت ِ شقایق گشت از این خون

نگر تا این شب ِِ خونین سحَر کرد

چه خنجرها که از دل ها گذر کرد

ز هر خون ِ دلی سروی قد افراشت

ز هر سروی تَذِروی نغمه برداشت

صدای خون در آواز تذرو است

دلا این یادگار خون سرو است

-ه.الف.سایه-

هزار سال در این آرزو توانم بود

تو هرچه دیر بیایی هنوز باشد زود

تو سخت ساخته می آیی و نمی دانم

که روز آمدنت روزی ِ که خواهد بود

زهی امید شکیب آفرین که در غم ِ تو

ز عمر خسته من هر چه کاست عشق افزود

بدان دو دیده که برخیز و دست ِ خون بگشای

کزین بد آمده راه برون شدی نگشود

برون کشیدم از آن ورطه رخت و هیچ سود نداشت

که بر کرانه ی طوفان نمی توان آسود

دلی به دست ِ تو دادیم و این نداستیم

که دشنه هاست در این آستین ِ خون آلود

چه نقش می زند این پیر پرنیان اندیش

که بس گره ز دل و جان سایه بست و گشود

- ه.الف.سایه-

مضراب این ساز،چشمان تو است و تارهای آن،دل صد پاره ی من!

چگونه بی محابا می نوازی این نت های غریب را که  اینگونه سرشار ِ نام تو

فریاد می کنند ضرباهنگِ موسیقی ِ ثانیه هایم را . . .؟

قرار دل بی قرار آینه ها،مگر از این هجاهای خسته به چه می رسی که از

هجوم ِ واژه بر ساعت های خالی ام چشم بر نمی داری؟

اینهمه نواختن های بی "تو " پای دیوار دل بس نبود که حالا کوله بار

بسته ای و به جانب ِ "نا کجا " می روی؟

ساز این دل بی تاب سرانگشتانِ رقصانِ تو برخویش است و تو از سکوت ِتارها

می گویی، از نت های بی کلام دلتنگی،و مرا رها می کنی خیره بر امتداد موسیقی

بی پایان گام هایت،میان زمین و آسمان خطوط حامل بغض هایی

که خالی از هر ترانه ای ضرباهنگ باران را با هق هق ثانیه ها ساز می کنند . . .