تبليغاتX
سایه
پرتوی بی پیرهنم جان رها کرده تنم/ تا نشوم سایه ی خود باز نبینید مرا

 

شب دستِ سیاه خویش بر سر می زد
 از دور کسی بال کبوتر می زد
 مرغی به سر شاخه ی غم می نالید
 در سینه ی من شوق تو پر پر می زد

 

-ه.الف.سایه-


+ نوشته شده در  ساعت   توسط سایه  | 

 

 سایه ها زیر درختان در غروب ِسبز می گریند
شاخه ها چشم انتظار سرگذشت ابر
 و آسمان چون من غبار آلود ِ دلگیری
باد بوی خاک باران خورده می آرد
سبزه ها در رهگذار شب پریشانند
آه،اکنون بر کدامین دشت می بارد؟ 
باغ،حسرتناک ِ بارانی ست
چون دل من در هوای گریه سیری

-ه.الف.سایه-

+ نوشته شده در  ساعت   توسط سایه  | 

 

 واژه ها در باد . .  .(sayeh-sayeh.blogfa.com)   

باد عاشقانه تمام شوکتش را بر زمین می بخشد و پیش می رود در گردن

شاخه های صد نقش،سرشار  ِ شور می آویزد،گاه بر گیسوان تافته ی آبشار  

گونه ی دخترکان رود بوسه می زند و گاه دزدانه از پشت پرچین نوازش های  

دشت،آهوان سرمست را می پاید، جامش را به جام آسمان می زند و لاجرعه  

سرشار مستی عشق،حس ِ پاک باران را می نوشد ،درست مثل واژه های

بیقرار من که لابه لای سطر ها به دنبال آنچه شور نگاشتنش را دارند به گردن  

سبز هر شاخه ی الفبای حضور خویش می آویزند بر ثانیه های رها در حجم  

سیال خاطراتشان بوسه می زنند و دزدانه قلب عاشق قلم،این خالق هر سطر  

خویش را می پایند و جام هفت خط حضور لحظه های روای داستان عشق را  

می نوشند . . .

+ نوشته شده در  ساعت   توسط سایه  | 

  

نت های همیشگی. . . (sayeh-sayeh.blogfa.com) 

 

می شنوم آشناست. . .

 

قطعه ی همیشگی ست. . .

 

نت های نام تو . . .

 

 همان نت های همیشه ی احساسم که بازهم مرا به نواختن می خواهند . . .

 

ساز دلم را در دست می گیرم . . .

 

با "سُل" کلید می زنم و می نوازم . . .

 

می نوازم و می نوازم و می نوازم . . .

 

وای تار ساز دلم . .  .

 

دستانم سرشار نت " فا " در هوا معلق می ماند . . .

 

و من می دانم که هنوز یک نت تا "لا " باقی مانده است. . . 

 

+ نوشته شده در  ساعت   توسط سایه  | 

 

روی تو گلی ز بوستانی دگرست
لعل لبت از گوهر کانی دگرست
 دل دادن عارفان چنین سهل مگیر
با حسن دلاویز تو آنی دگرست
 ای دوست حدیث وصل و هجران بگذار
 کاین عشق من و تو داستانی دگرست
چو نی نفس تو در من افتاد و مرا
 هر دم ز دل خسته فغانی دگرست
 تیر غم دنیا به دل ما نرسد
 زخم دل عاشق از کمانی دگرست
 این ره تو به زهد و علم نتوانی یافت
 گنج غم عشق را نشانی دگرست
از قول و غزل سایه چه خواهی دانست
 خاموش که عشق را زبانی دگرست 

 

 - ه.الف.سایه-

 

+ نوشته شده در  ساعت   توسط سایه  | 

 

خیال دلکش پرواز در طراوت ابر
 به خواب می ماند
 پرنده در قفس خویش
 خواب می بیند  
پرنده در قفس خویش
به رنگ و روغن تصویر باغ می نگرد
پرنده می داند
 که باد بی نفس است
و باغ تصویری ست
 پرنده در قفس خویش
خواب می بیند 

 

 - ه.الف.سایه -

 

+ نوشته شده در  ساعت   توسط سایه  | 

 

باز طوفان شب است
هول بر پنجره می کوبد مشت
شعله می لرزد در تنهایی
باد فانوس مرا خواهد کشت؟

 

- ه.الف.سایه-

 

 

+ نوشته شده در  ساعت   توسط سایه  | 

بانگ ِ خروس از سرای دوست برآمد
 خیز و صفا کن که مژده ی سحر آمد
 چشم ِ تو روشن
 باغ ِ تو آباد
 دست مریزاد
 همت ِ حافظ به همره ِ تو که آخر
 دست به کاری زدی و غصه سر آمد
 بخت ِ تو برخاست
 صبح ِ تو خندید
 از نفست تازه گشت آتش ِ امید
 وه که به زندانِ ظلمت ِ شب ِ یلدا
 نور ز خورشید خواستی و برآمد
 گل به کنارست
 باده به کارست
 گلشن و کاشانه پر ز شور ِ بهارست
 بلبل ِ عاشق بخوان به کام ِ دل ِ خویش
 باغ ِ تو شد سبز و سرخ گل به بر آمد
 جام ِ تو پرنوش
 کام ِ تو شیرین
 روز ِ تو خوش باد
 کز پس ِ آن روزگار ِ تلخ تر از زهر
 بار ِ دگر روزگار ِ چون شکر آمد
 رزم ِ تو پیروز
 بزم ِ تو پر نور
 جام به جام ِ تو می زنم ز
ره دور
شادی ِ آن صبح ِ آرزو که ببینم
بوم ازین بام رفت و خوش خبر آمد

 

+ نوشته شده در  ساعت   توسط سایه  | 

 

  برخیز دلا که دل به دلدار دهیم   
  جان را به جمال آن خریدار دهیم  
  این جان و دل و دیده پی دیدن اوست
  جان و دل و دیده را به دیدار دهیم

 

 - ه.الف سایه-

 

 

+ نوشته شده در  ساعت   توسط سایه  | 

 

سینه باید گشاده چون دریا
 تا کند نغمه ای چو دریا ساز
 نفسی طاقت آزموده چو موج
 که رود صد ره و بر
آید باز
 تن توفان کش شکیبنده
که نفرساید از نشیب و فراز
بانگ دریادلان چنین خیزد:
 کار هر سینه نیست این آواز

 

 - ه.الف سایه-

 

 

+ نوشته شده در  ساعت   توسط سایه  |